Kvikmyndasmekkur minn er þannig að hann fylgir einkunn mynda á heimasíðunni imdb.com. Eða svo hélt ég a.m.k. Ég tékka venjulega hvað myndir fá í einkunn áður en ég leigi þær, til að eiga ekki á hættu að eyða mikilvægum tíma úr mínu lífi í eitthvað rugl. Ég set lágmarkið við svona 6,5. 

Ég var þó ekki búinn gera neina áreiðanleikakönnun þegar ég fór ásamt ástkonu minni á video-leiguna og við tókum myndina “The Lovely Bones” í leikstjórn Peter Jackon en myndin er byggð á samnefndri skáldsögu eftir Alice Sebold. 

Mér þótti myndin hin allra besta. Gífurlega góð og mögnuð saga. Virkilega góður leikur. Gott handrit og vel leikstýrð. Eftir að myndin kláraðist hugsaði ég með mér. “Hún hlýtur að fá svona 8 á imdb.com.” Ég tók upp tölvuna og fletti myndinni upp. Viti menn. Hún fær 6,6. Ég fékk vægt sjokk. Það er greinilegt að imdb.com er ekki eins heilagt og ég hélt, eða kannski er það kvikmyndasmekkur minn sem er ekki eins heilagur og ég hélt. 

haukurhomm:

(via epichumour)

Mér finnst indverskur matur algjör snilld. Ef þú setur kóríander og kúmen á það, þá borða ég það. Ég panta mér því reglulega mat á Austurlandahraðlestinni sem, eins og nafnið gefur til kynna, býr til austurlenskan/indverskan mat með skyndi. Þó ég panti þaðan oft er ég greinilega ekki alveg með matseðilinn á hreinu sbr. eftirfarandi samtal:

Lestarmær: “Austurlandahraðlestin get ég aðstoðað?”

Ég: “Já, ég ætla að fá hjá þér einn kjúkling í karrý og einn kjúkling 69”

Lestarmær: “Meinarðu kjúkling 65?”

Ég: “Öhh já ég meinti það”

Lestarmær hlær og ég verð vandræðalegur. 

Nú ætla ég ekkert að fara nánar út í það af hverju hún hló og af hverju ég varð vandræðalegur. Ég get þó með engu móti svarað af hverju þessi ruglingur stafaði. Eftirfarandi sjónarmið koma þó til greina: Klámvæðingin. Karlmennska. Talnablinda. Saklaus ruglingur.

Ég hallast að hinu síðastnefnda… lofa!

Annars er ég strax búinn að reka augun í einn ókost við þessa bloggsíðu. Það er ekki hægt að aljafna (e. justify) textann.  Metnaðarfull athugasemd?

Nei ég er að plata. Það er hvorki þarft né nauðsynlegt að vera með blogg. Fyrir einhverju síðan hafði ég þó gífurlega löngun til þess að blogga um hitt og þetta. Ég hrökklaðist á hinn bóginn frá því og var aðalástæðan sú að ég tilheyrði hópi fólks sem ég vildi á engan hátt samsama mér með, þ.e. moggabloggarar. 

Ég íhugaði að stofna nýtt blogg undir öðrum formerkjum en lét aldrei verða af fyrr en nú. Ástæðuna tel ég vera sú að ég hef gaman af því að lesa vönduð blogg sem skrifuð eru af skemmtilegu og vel gefnu fólki. Ég hugsa að ég líti hreinlega upp til nokkurra bloggara sem ég les blogg eftir, eins ótrúlega óskynsamlegt eins og það kann að hljóma. 

Ég er búinn að gera samning við sjálfan mig. Ég ætla að leggja gífurlegan metnað í þetta blogg. Það er svo leiðinlegt að gera hluti með hangandi hendi. Það er kannski ekki beint leiðinlegt á meðan maður er að gera hlutina, en vonbrigðin með afraksturinn þegar litið er til baka er eitthvað sem maður vill forðast.

Afmörkun á umræðuefnum þessa bloggs verður ekki teljandi mikil. Ætli ég spili þetta ekki bara eftir fingrum fram og láti komandi blogg tala sínu máli.

Ég er búinn að eyða góðum 20 mín. í þetta inngagnsblogg. Metnaðarfullt?